Monday, August 1, 2016

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഒരുപാട് കാലമായിട്ടെന്ന പോലെ അസ്വസ്ഥമായിത്തീർന്നു മനസ്സ്.
ആശ്വസിപ്പിക്കലുകൾ കൊണ്ടോ ,തലോടൽ കൊണ്ടോ ശമിക്കുന്നേയില്ല അത്.
പറഞ്ഞോ, എഴുതിയോ പങ്കു വെക്കാനാകുന്നില്ല.
തല്ലിപ്പറഞ്ഞിട്ടും, നുള്ളി നോവിച്ചിട്ടും കരയാൻ കൂട്ടാക്കുന്നില്ല മനസ്സ്.
അതിങ്ങനെ ഹൃദയത്തെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കുകയാണ്‌.
അങ്ങനെയൊന്നും എളുപ്പത്തിൽ വിട്ടുപോവാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത ചില സങ്കടങ്ങളുണ്ട്.
എപ്പോഴെങ്കിലുമൊന്ന് പരിധികൾ ലംഘിച്ച്  സന്തോഷിച്ചാൽ, ചിരിച്ചാൽ
അപ്പോഴേക്കും മുന്നിലേക്കോടിയെത്തും ആ സത്യങ്ങൾ.
എത്രയൊക്കെ കണ്ണടച്ചു നിന്നാലും അവയുടെ പരിഹാസ ചിരിയും,
നിസ്സഹായതയോടുള്ള കളിയാക്കലും ഞാൻ വ്യക്തമായി തന്നെ അറിയാറുണ്ട്.
അന്നേരം തോന്നുന്ന പരാജയ ബോധം , ഭീരുത്വം അതാണ് ജീവിതത്തിൽ എങ്ങുമെങ്ങും എത്താതെയാക്കിയത്.
ദുഃഖങ്ങൾ പതിവുകൾ ആയപ്പോൾ ചിരിക്കാനെന്ന പോലെ കരയാനും ഇഷ്ടപ്പെടാനും , ശീലിക്കാനും  തുടങ്ങി.
കൂട്ടി വെച്ച മഞ്ചാടിമണികൾ നിന്നോടുള്ള പ്രണയമാണെന്നതിനൊപ്പം
ചിലപ്പോഴൊക്കെ  എന്റെ  സങ്കടങ്ങളുടെ എണ്ണൽ സംഖ്യകളുമായിരുന്നു.





ഇപ്പൊ...............എനിക്കൊന്നു കരയണം.
കരഞ്ഞു കരഞ്ഞോടുവിലെപ്പഴോ ഉറങ്ങണം.




Saturday, July 2, 2016

കറുപ്പിൽ പച്ച ചിറകുള്ളൊരു പൂമ്പാറ്റ.
ഉൾക്കാട്ടിലെവിടെയോ,
എന്നെന്നും പൂക്കുന്ന
പേരറിയാ പൂക്കളുടെ തേൻ നുകർന്നും,
ആ പൂമണം ചിറകിൽ നിറച്ചും
പാറി പറന്നു ദിവസങ്ങൾ കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നൊരു പാവം പൂമ്പാറ്റ.
അവളെ നോക്കി മരങ്ങളും ചെടികളും വള്ളികളും ഇലകളുമൊക്കെ സന്തോഷിക്കുന്നു.
അവളുടെ നിഷ്കളങ്കതയെ സ്നേഹത്തോടെ ചേർത്തു പിടിക്കുന്നു.
മഞ്ഞുകാലത്ത് മഞ്ഞുതുള്ളി കൊണ്ട് പൊട്ട് തൊട്ടും,
മഴനാളുകളിൽ മഴനൂലു തുന്നിച്ചേർത്ത ഉടുപ്പിട്ടും
വെയിലിൽ നിറം മിനുക്കിയും അവൾ ഒരുങ്ങുന്നു.
വീശിയടിച്ചൊരു കാറ്റിന്റെ ശക്തിയിൽ
കാടുകാണാൻ വന്ന നിന്റെ മടിയിലേക്ക് അവൾ വന്നു വീണു.
സ്നേഹത്തോടെ നീ തൊട്ടപ്പോൾ,
ഉള്ളം കയ്യിലെടുത്ത് അവളുടെ ചിറകിൽ ഉമ്മ വെക്കാൻ നീ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ
അവൾ പറന്നു മാറി.
കാടിന്റെ ഭംഗിയിൽ സ്വയം മറന്ന നിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ
നീയറിയാതെ വന്നുമ്മ വെച്ച്,
അവളുടെ മണമുള്ള ആ നിറം
നിന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ അല്പം ബാക്കി വെച്ച് അവൾ പോയി.
എത്ര തിരഞ്ഞാലും നിനക്കു കണ്ടു പിടിക്കാൻ സാധിക്കാത്ത അത്ര ഉൾക്കാട്ടിലേക്ക്.
പിന്നീടെപ്പോഴോ അറിയുന്ന ആ പൂമണം നിന്നിൽ അവളോടുള്ള സ്നേഹം നിറയ്ക്കുമായിരിക്കും അല്ലെ????



Monday, April 4, 2016

നി(എ)ന്നെ ഞാൻ അടയാളപ്പെടുത്തിയത് ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്!!!!!!!!!!

അറ്റം കൂട്ടിക്കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ഇലവഞ്ചി നിറയെ പവിഴമല്ലിപ്പൂക്കൾ . നിനക്കറിയാമോ എന്റെ സ്വപ്നത്തിലെ യാത്രകളിൽ നമ്മൾ പലപ്പോഴും ഇതിലിരുന്നാണ് പോവാറ്.രണ്ടു കുഞ്ഞു മിന്നാമിനുങ്ങുകളായി..........
അല്ലെങ്കിൽ രണ്ട് അപ്പൂപ്പൻതാടികളായി..........








ആദ്യമായി കണ്ടതാണീ നിശാഗന്ധിയെ.അത്രമേൽ മൃദുവാണതിന്റെ മണമെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ നിന്റെയോർമ്മകളിലേക്ക് അതിനേയും ചേർത്തുവെച്ചു.
എന്നെ നീ ഈ ഭൂമിയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തി വെച്ചത് ദാ ഇങ്ങനെയാണ്................
കറുപ്പിലെ വെളുപ്പിന്റെ ഈ തെളിച്ചമായി!!!!!!!
തിളക്കമായി!!!!!!!!





തുഷാരഗിരിയെന്ന പേരു തന്നെ എന്നെ എപ്പോഴും മോഹിപ്പിച്ചിരുന്നു. ആ യാത്രയോർമ്മകൾ എന്നെന്നേക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കാൻ കൂടെ കൊണ്ടു പോന്ന ഒരു കാഴ്ചയാണീ പേരറിയാ പൂ!!!
ജലകണങ്ങളുടെ കുസൃതികൾ ഏറ്റു വാങ്ങിക്കൊണ്ട് പാറമേൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഈ ഇളം വയലറ്റ് പൂവ് പോലെ തന്നെയാണ് ഞാനും. നിന്റെ പ്രണയപ്പെയ്യലുകളിൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് പലപ്പോഴും..............
അടർത്തി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചാലും, നിന്നിലേക്ക്‌ മാത്രമായി............. നിന്നോടൊട്ടി
പറ്റിപ്പിടിച്ച് പടർന്നു കയറുന്ന ഞാൻ.............. മറ്റൊരു വയലറ്റ് പൂവായി................!!!!!!!


പേരറിയാത്തൊരു സങ്കടം വന്നെന്തിനൊ സങ്കടപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി.കാരണങ്ങളെ കണ്ടെത്താൻ വേണ്ടി മനസ് ശ്രമം തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഇരുട്ടിലൂടെ കണ്ണീരിനു വരാൻ എളുപ്പ വഴി ഉണ്ടെങ്കിലോ എന്നോർത്ത്
ജനല് തുറന്നിട്ടു.  കവിളിനെ ഉമ്മ വെക്കാൻ മടിച്ചോണ്ട്  ഒരു ഉപ്പുതുള്ളി കൃഷ്ണമണിയിൽ അള്ളിപ്പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു നക്ഷത്രമെന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചത്.ഞാനും അറിയാതെ ചിരിച്ചു പോയ്‌.അങ്ങനെ എന്റെ കണ്ണീർത്തുള്ളി ചിരിച്ചോണ്ട് കവിൾത്തുമ്പിലുമ്മ വെച്ചു മറഞ്ഞു പോയി. ജനലിനുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയ ആ കുഞ്ഞാകാശത്തിൽ ആ നക്ഷത്രം തനിച്ചാണെന്ന് ഞാൻ പിന്നെയാണ് കണ്ടത്.
ഒരു പക്ഷെ ഞാൻ സങ്കടത്തിലാണെന്ന് കണ്ട് ന്റെ കാവൽ മാലാഖ അതിനെ എന്റെ കണ്മുന്നിലേക്ക് ഓടിച്ചു വിട്ടതാവാം. പെട്ടെന്നെനിക്ക് ചാർലിയെ ഓർമ്മ വന്നു.ജീവിക്കുന്നെങ്കിൽ ചാർലിയെ പോലെ ജീവിക്കണം. ഓർക്കുന്നവരെല്ലാം അയാളെ കുറിച്ച് അത്രമേൽ സ്നേഹത്തോടെ, ആവേശത്തോടെ, മിസ്സ്‌ ചെയ്യുന്ന സങ്കടത്തോടെ ........... വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോ അതൊരു കഥാപാത്രമാണെങ്കിൽ പോലും അയാളോടെനിക്ക് അസൂയ തോന്നി . തനിക്കു ചുറ്റും എപ്പോഴും ഇളം വെയിൽ ചൂടും മഴക്കുളിർ തണുപ്പും നിറയ്ക്കുന്ന ചില ആളുകളുണ്ട്. ആ പോസിറ്റിവിറ്റി മറ്റുള്ളവരിലേക്കും  പകർന്നു കൊടുക്കുന്ന അത്തരം ജിന്നുകളോട് എനിക്കെന്നും ആരാധനയാണ്. അത്തരം ഒരു ജിന്ന് സ്വന്തായിട്ടെനിക്കും ണ്ട്.(സംശയിക്കേണ്ട ന്റെ ജിന്നന്ന്യാ നീ!!!!).




യാത്രയിൽ നീ തനിച്ചല്ലായിരുന്നു. നിനക്കരികിൽ ഞാനും.......
എന്നോട് പിണങ്ങിയ നിന്നെ ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ നീ കാണാതെ നിനക്കൊപ്പം വന്നതാണ്. അടുത്ത് വന്നിരുന്നപ്പൊ നീ നോക്കാത്തോണ്ടല്ലെ ഞാൻ കൈത്തണ്ടേൽ നുള്ളീത്?
ന്റെ കൈ തട്ടി മാറ്റിയ ദേഷ്യത്തിനല്ലെ ഞാൻ ചെവീൽ കടിച്ചത്???എന്നിട്ടൊടുക്കം എല്ലാം കോംപ്രമൈസ് ആക്കാനായി ഞാൻ ആരും കാണാതെ ഉമ്മേം തന്നില്ലെ????
എന്നിട്ടും തീർന്നില്ലെ നിന്റെ പിണക്കം????മുഖം വീർപ്പിച്ചോണ്ടിരിക്കണ നിന്റെ മടീൽ ബാഗും വെച്ച് അതിനു മീതെ മുഖം വെച്ച് കിടക്കുമ്പൊ,,,,,,
കാറിന്റെ ചില്ലിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച മഴത്തുള്ളികളിൽ വെളിച്ചമേൽക്കുമ്പോൾ, അവ മിന്നാമിനുങ്ങുകളായി പറന്നു പോകുന്ന പോലെയെന്ന് തമ്മിൽ തമ്മിൽ പറയുന്ന കവിളത്തെ കാക്കാപ്പുള്ള്യോളെ കണ്ടപ്പോ.......... തല്ലൂടാണ്ട് പ്രേമിക്കണ അവരെ കണ്ടപ്പോ ......എനിക്കസൂയ തോന്നി.കിന്നരിച്ചും ഉമ്മ വെച്ചും തഴുകി തലോടീം എന്റെ കവിളിലെ രണ്ട് കാക്കപ്പുള്ളികൾ പ്രണയം ആസ്വദിക്കുകയാണ്.........!!!!!!ആഘോഷിക്കുകയാണ്.........!!!!!!



ദൂരെയെവിടെയോ മറഞ്ഞിരുന്ന്
നീ നീട്ടിയെറിയുന്ന ഉമ്മകളോരോന്നും
പെറുക്കിയെടുത്ത് ഞാനെന്റെ മുഖത്ത് ഒട്ടിച്ചു വെക്കുന്നുണ്ട്.നിന്നോട് പറഞ്ഞോട്ടെ..............
അത്രമേൽ സ്നേഹത്തോടെ നീയെന്നെ നോക്കുന്നിടത്തോളം കാലം എന്റെ സൌന്ദര്യം കൂടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും!!!!!!!!


















അങ്ങനേയും ഉണ്ടായിരുന്നു ഒരു കാലം....... അന്ന് മുഖത്തെപ്പോഴും വിഷാദമായിരുന്നു.
കണ്ണുകളിൽ സങ്കടം പെയ്യാനായി എല്ലായ്പോഴും ഒരുങ്ങി നിന്നിരുന്നു.
നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ എപ്പോഴും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
കേട്ടിരുന്ന പരിഹാസങ്ങൾക്കും ദേഷ്യപ്പെടലുകൾക്കും സഹതാപവാക്കുകൾക്കും എതിരായി ഒന്നും പറയാനാവാതെ....... പ്രതികരിക്കാനാവാതെ...... തീർത്തും നിസ്സഹായയായി .....!!!!!!തല കുനിച്ചു നടക്കാൻ നിർബന്ധിക്കപ്പെട്ട,,,സ്വന്തമായി തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാൻ അറിയാതായിപ്പോയ,,,ജീവിതത്തോട് വാശി തോന്നി വീഴ്ച്ചകളിൽ നിന്നും എണീറ്റ് നടക്കാൻ നിശ്ശല്ല്യാണ്ടായി പോയിരുന്ന ഒരു കാലം..........കാലം ഇന്നിലേക്കെത്തിയപ്പോൾ തോന്നിയിരുന്നു ആ അവൾ ഇന്നില്ല എന്ന്.ഇല്ല അവളിപ്പോഴും ഉണ്ട്.അത്രമേൽ പാവമായി........അത്രമേൽ സങ്കടത്തോടെ........!!!!!!!!!!


ദൈവം നിന്നെ ണ്ടാക്കീത് ന്റെ എല്ലീന്നാ...... ന്ന് പണ്ടൊരിക്കൽ ഒരാള് ന്നോട് പറഞ്ഞ്ണ്ട്.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ "എന്നിലെ എല്ലിനാൽ പടച്ച പെണ്ണേ " ന്ന് പാടി കേട്ടപ്പൊ എനിക്കാദ്യം ആ ഓർമ്മേം അത് നൽകിയ ചിരിയുമാണ് ഉണ്ടായത്.പിന്നീട് കേട്ട് കേട്ട് അതെന്നെ കരയിക്കാൻ തുടങ്ങി.എന്റെയുള്ളിലും ഒരു സ്നേഹപ്പുഴ ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.ഏതൊക്കെ കരയിൽ ചെന്ന് തൊട്ടാലും നിന്നിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി നിന്നോട് ചേർന്നലിയുന്ന ഒരു പുഴ...!!!!നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ എന്നെ കാണാൻ ഇനിയെത്ര നാൾ കാത്തിരിക്കണം ഞാൻ????
നിന്റെ വാക്കുകളിൽ നിറയുന്ന എന്നെയിനി എന്നാണെനിക്ക് വായിക്കാനാവുക??????
വിരൽ തുമ്പിൽ പോലും തുളുമ്പുന്ന നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ചൂട് എന്നാണെന്നിൽ പകരാനായി വരുന്നത്???????
അതെ,വിരഹവുമെന്തൊരു മധുരം........!!!!!




നേരിൽ കണ്ടിട്ടേയില്ല..... മണത്തിട്ടേയില്ല..... ഞാനീ നീർമാതള പൂക്കളെ.എന്നാലും എനിക്കത്രമേൽ പ്രിയങ്കരം.നേരിൽ കാണാത്ത ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു കൂട്ടുകാരി അയച്ചു തന്നതാണ് ഈ ചിത്രം. ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട ചിലരുണ്ട്.എപ്പോഴും കളിയാക്കും, തല്ലൂടും, വഴക്ക് പറയും ന്നാലും അത്രേം ഇഷ്ടം,അത്രേം സ്നേഹം!!!!!ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട ഇനിയും ചിലരുണ്ട്.എന്നും കാണാറില്ലാത്ത, മിണ്ടാറില്ലാത്ത, ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, മിണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത ചിലര്.പ്രത്യേകിച്ച്  കാരണങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെയില്ലാതെ ഹൃദയത്തോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്നവർ!!!!ഈ സൌഹൃദങ്ങളെയെല്ലാം തന്നെ ചേർത്ത് വെക്കുകയാണ് ഞാനീ ചിത്രത്തിൽ. 




നാളുകൾക്കു ശേഷം ഏകാന്തത എന്നെ തേടിയെത്തിയിരിക്കുന്നു.
നിന്റെ മൗനം കൊണ്ടൊരു കൂടുണ്ടാക്കി ഞങ്ങളിപ്പോൾ അതിനകത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ചിരിപ്പാണ്.
നിന്നെയും കാത്ത്......!!!!!!















Saturday, February 6, 2016

ഞാൻ......നീയെന്ന സ്വപ്നത്തിലാണെന്നാണ് ..............!!!!!!

നടുമുറ്റത്ത് വീണെത്തിയ മഴവെള്ളം
ഒഴുകാൻ മടിച്ചെന്ന പോൽ മണ്ണിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കണ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകായിരുന്ന എനിക്ക് മുന്നിലേക്ക്,
കൂവയിലയുടെ അറ്റം കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ഒരു ഇലവഞ്ചി  നിറയെ
പവിഴമല്ലിപ്പൂക്കൾ നിറച്ച് എനിക്ക് നേരെ ഒഴുക്കി വിട്ടിരുന്നു
മഴ തോർന്നൊരു രാവിൽ നീ..............!!!!!!!
രണ്ടു മിന്നാമിനുങ്ങുകളായി ഈ പച്ചത്തോണിയിൽ പൂക്കൾക്കിടയിലിരുന്നുകൊണ്ട് നമുക്ക് സ്വപ്നങ്ങളുടെ താഴ്വരയിലേക്ക് പോകാം..............എന്ന നിന്റെ ചോദ്യം എന്നെ നിമിഷനേരം കൊണ്ട്  അവിടേക്കെത്തിച്ചു.

ഞാനിതുവരേയ്ക്കും കണ്ണാന്തളീം,കൊടുവേലീം,കൈതപ്പൂവും കണ്ടിട്ടേയില്ലെന്ന് സങ്കടം പറയുമ്പോ
നീയെന്നെ പറഞ്ഞു കൊതിപ്പിക്കാറില്ലേ  പാടവക്കത്ത് കൈതപ്പൂക്കാടുണ്ട്, തോടിനപ്പുറം കണ്ണാന്തളിയും കൊടുവേലിയും നിറഞ്ഞൊരു തൊടിയുണ്ടെന്നൊക്കെ.............
വെള്ളമിറ്റി വീണോണ്ടിരിക്കുന്ന, നീണ്ട തണ്ടോട് കൂടിയ വെള്ളയും ചുവപ്പും ആമ്പൽ പൂക്കൾ നിറച്ചൊരു പൂവട്ടി ഒരു കയ്യിലും മറു കൈ നിന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചും ഒരിക്കലെനിക്ക് നടന്നു പോകണം ആ തൊടി കാണാൻ.......

മഞ്ഞ മാങ്ങാനാറി പൂവിനോടുള്ള കറുമ്പൻ പൂമ്പാറ്റേടെ പ്രണയം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് 
കണ്ണിൽ കുസൃതി നിറച്ചു നീയെന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചപ്പോൾ.......
എന്റെ ചുണ്ടുകൾ നിന്റെ ചുംബനം ഏറ്റു വാങ്ങാൻ കൊതി പൂണ്ടു നിന്നു.

നിനക്കൊപ്പമല്ലാതൊരു യാത്ര പോവാനുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ നീ പറഞ്ഞിരുന്നു
"ഞാനില്ലാത്ത യാത്രകളൊന്നും നിന്റെ ജീവിതത്തിലുണ്ടാകില്ല പെണ്ണേയെന്ന്.
കാറ്റായി വന്നുമ്മ വെച്ചും, കാഴ്ചകളായി വന്നു കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞും നീയെന്റെ ഓരോ യാത്രയിലും ഒപ്പമുണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് " .

അങ്ങനെയൊരു  രാത്രി യാത്രയിലാണ് ഒരിക്കൽ നീ പറഞ്ഞ,
പ്രിയപ്പെട്ടവനെ കാത്തിരിക്കുന്ന,
രാത്രിയിലുറങ്ങാത്ത ചില കുറുമ്പിപ്പൂക്കളേയും അവരുടെ പ്രണയത്തേയും കണ്ടത്.
നിലാവിൽ പ്രണയലേഖനമെഴുതിയും രാക്കാറ്റിൽ അത് പറത്തി വിട്ടും,
ഇരുട്ടിനേയും, നക്ഷത്രങ്ങളേയും സാക്ഷി നിർത്തി അവർ പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
പിറ്റേ പകലിൽ വിരിഞ്ഞു നിക്കുമ്പോൾ
ചിലപ്പോഴൊക്കെയും അവരുടെ ഇതളുകളിൽ
ഒരു വിഷാദം പടർന്നിട്ടുണ്ടെന്നു
പിന്നീടെനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പ്രണയം ആത്യന്തികമായും വേദന മാത്രമാണ്.
ആ വേദനയിലാണ് അതിന്റെ ഭംഗിയും, ആഴവും, മനോഹാരിതയും ഒക്കെ............
അല്ലെ??????

അമ്പലമുറ്റത്തെ പാലമരത്തിലെ ഏറ്റവും മുകളിലെ കൊമ്പിലൊരു മൈനക്കൂട് നീ കാണിച്ചു തന്നപ്പോൾ,
പാല പൂക്കുന്ന രാവുകളിലാ കൂട്ടിൽ കൊക്കും ചിറകും ചേർത്ത് വെച്ചിരിക്കുന്ന
മൈനപ്പെണ്ണും ചെക്കനുമാണ്  ഈ ലോകത്തിലേറ്റവും അധികം ഭാഗ്യം ചെയ്തവരെന്ന്
അല്പം നഷ്ടബോധത്തോടെ നീ പറഞ്ഞപ്പോൾ
ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്  ഒരു രാവിലേക്കെങ്കിലും നമുക്കും ആ കൂട്ടിൽ അങ്ങനെ കഴിയാൻ സാധിച്ചെങ്കിലെന്ന്.


നീ നൽകിയ നിമിഷങ്ങളെല്ലാം
ഏറ്റവും മനോഹരങ്ങളായ.............
ആരും കാണാനും,അനുഭവിക്കാനും,സ്വന്തമാക്കാനും
ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളായി............
എന്നിൽ ശേഷിക്കുന്നിടത്തോളം കാലം..........
ഞാനെന്നെ നിർവചിക്കുന്നത് ............

"ഞാൻ.......... നീയെന്ന സ്വപ്നത്തിന്റെ
രാവും,പകലും വിടർന്നു നിൽക്കുന്ന.....
ഒരിക്കലും വാടാത്തൊരു പേരറിയാ പൂവെന്നാണ്.

ഞാൻ......നീയെന്ന സ്വപ്നത്തിലാണെന്നാണ്" ..............!!!!!!






Friday, January 1, 2016

പ്രിയപ്പെട്ട നിനക്ക്..........

ഇരുണ്ട നിലാവിൽ മഞ്ഞുതുള്ളികളെ ചിതറിച്ചു കൊണ്ടൊരു കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ട് പുറത്ത്.
ജനവാതിലിൽ വന്നൊന്നു മുട്ടിയിരുന്നു.
തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ മൂക്കിൻ തുമ്പത്തേക്കും വന്നു പതിച്ചു ഒരു കുഞ്ഞു മഞ്ഞുതുള്ളി.
എനിക്കത് നിന്റെ ഉമ്മയാണെന്നു തോന്നി.
രണ്ടു തോളിലും പിടിച്ചു കൊണ്ട് നെറ്റിയിൽ നെറ്റി മുട്ടിച്ചു കൊണ്ട് നീ തരാറില്ലേ "മൂക്കുംമേലുമ്മ" ന്നും പറഞ്ഞോണ്ട്....... 
ഈ മഞ്ഞുമ്മേം അതേ പോലെ തന്നെ.
നീയെന്തു ചെയ്യുകയാണവിടെ?????
ആഘോഷങ്ങളുടെ ശബ്ദവും വർണ്ണങ്ങളും ഒറ്റക്കിരുന്ന് അനുഭവിക്കുകയാണോ???
അതോ എനിക്ക് കിട്ടിയ പോലത്തെ മഞ്ഞുമ്മകൾ നിനക്കും കിട്ടാൻ കാത്തിരിക്കുകയോ???

ചുറ്റിനും ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ നിശബ്ദയാവാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.
രാവിലെ അമ്പലത്തിൽ പോവുമ്പോ നിശബ്ദമാണ് ഞാനും വഴിയും ഇലകളും മരങ്ങളും വീടുകളും ഒക്കെ.
മഞ്ഞ് മാത്രം ശബ്ദമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും. 
അതും കേട്ട് അവ ഉമ്മ വെച്ച ഇലച്ചുണ്ടുകളിലെ ആലസ്യമാർന്ന ഉറക്കച്ചിരി കണ്ടുകൊണ്ടാണ് ഞാനെന്നും നടന്നു പോവാറ്.
തീർത്തും തനിച്ചുള്ള ആ നടത്തം എനിക്ക് എന്തിഷ്ടമാണെന്നോ.........
മനസ്സിൽ നീയിങ്ങനെ നിറയും........ 
ഒപ്പം നടന്നും,സ്വകാര്യം പറഞ്ഞും,കൈ പിടിച്ചും!!!
അന്നേരം നിന്റെ മണമുള്ളൊരു ഒരു കാറ്റ് വന്നെന്നേം കെട്ടിപ്പിടിക്കും.
ഇലകളിൽ വെച്ച ചുംബനം എന്റെ ചുണ്ടിലും വെച്ചിട്ട് മഞ്ഞുത്തുള്ളികൾ എങ്ങോട്ടേക്കോ ഒളിക്കും.

എത്ര കണ്ടാലും മതിയാവാതെ............
എത്രയൊക്കെ മിണ്ടിയാലും അത്രയും,അതിലധികവും ഇനിയും മിണ്ടാനുണ്ടെന്ന തോന്നൽ..........
നിന്നെ എത്രയെത്രയെത്രയാണ് ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നത്!!!!!!!!!!!!
ഉള്ളം കയ്യിൽ നീ വെച്ച് തന്ന ഉമ്മകളെ ഞാനെന്റെ മഞ്ചാടിക്കുപ്പീലാക്കി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.
നമ്മടെ ഉമ്മകളെ കൂട്ടി മുട്ടിക്കാൻ തോന്നുമ്പോൾ ഇപ്പൊ ഞാൻ അവയെടുത്തെന്റെ ചുണ്ടോട് ചേർക്കും.

ഉറങ്ങാൻ വേണ്ടി ഞാനിപ്പോൾ നേരത്തേ കിടക്കും.
നിന്നെ കുറിച്ച് ഞാൻ കണ്ടു കൂട്ടുന്ന പകൽ കിനാവുകളേക്കാൾ സുന്ദരമായ സ്വപ്‌നങ്ങൾ എന്റെ ഉറക്കങ്ങളിലേക്ക് ഇപ്പോൾ കടന്നു വരാറുണ്ട്.
അന്ന് പറഞ്ഞൊരു സ്വപ്നം നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ???
തീർത്തും അപരിചിതമായൊരു കാട്ടിൽ ഞാനെങ്ങനെയോ എത്തിപ്പെടുന്നത്. 
ദൂരെയെവിടുന്നോ നീയെന്റെ പേരുറക്കെ വിളിക്കുന്നുണ്ട്......
പക്ഷെ നിന്നിലേക്കെത്താൻ സാധിക്കാതെ ഞാൻ കരയുന്നത്.......
ഒടുക്കം ഇരുൾ പരക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ദിക്കും ദിശയുമറിയാതെ മുന്നിൽ കാണുന്ന വഴിയിലൂടെ ഞാൻ ഓടുന്നു.
പിന്നാലെ ആരുടെയൊക്കെയോ പാദസ്പർശം കേക്കുമ്പോൾ പേടിക്കുന്ന ഞാൻ ചിറകുകളില്ലാതെ എങ്ങനെയോ ഉയർന്നു പറക്കുന്നു.
മലകളും, അരുവികളും,താഴ്വരകളും ഒക്കെ ഞാൻ പറക്കലിൽ കടന്നു പോകുന്നുണ്ട്. 
പേരറിയാത്ത മരങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ഉയരത്തിലുള്ള കൊമ്പിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ട്.
ഒടുവിലെപ്പഴോ നിന്റെ അരികിലേക്ക് കരഞ്ഞു കൊണ്ട് തളർന്നു വീഴുന്നു ഞാൻ.

എന്നോ ഒരിക്കൽ കണ്ട സ്വപ്നാണ്.
പക്ഷെ ഇതൊന്ന് മാത്രം അശ്ശേഷം മറന്നിട്ടില്ല. 
ഓർമ്മയിൽ ഏറ്റവും വ്യക്തമായി..........
ഒരേ സമയം എന്നെ എക്സൈറ്റട് ആക്കുന്ന,സങ്കടപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്ന്.
ചിറകുകളില്ലാതെ എങ്ങനെയാണ് പറക്കുന്നത്????? 
സ്നേഹം അങ്ങനെയാണ്.
ചിറകുകൾ ഇല്ലാതെയും പറക്കാൻ സാധിപ്പിക്കും.
അതിനായി ഒരാകാശം തരും.
എന്റെ ആകാശം നീയാണ്.
എന്റെ കടലും നീ തന്നെ.
ചിറകുകൾ ഇല്ലാതെ കൈകൾ കോർത്ത്‌ പിടിച്ച് നമ്മുടേത്‌ മാത്രമായൊരു ലോകത്തിൽ നമുക്കേറെ ദൂരം പറക്കണം.
താഴേക്കൊരു കടലിൽ ഒരുമിച്ചു വീഴണം.
പിന്നെ രണ്ടു മത്സ്യങ്ങൾ ആയി നീന്തി തുടിച്ചു ജീവിക്കണം.
ഒടുക്കം കരയിലേക്ക് ഒരുമിച്ചു പിടഞ്ഞു വീണു മരിക്ക്യേം വേണം.

അല്ലാ......ന്തിനാപ്പോ ത്രേം ബടുക്കൂസ്തരം ലെ??????നമുക്ക് ജീവിച്ചാ മതി.ദേ ഇത് പോലെ.............കൊറേക്കാലം.

തിരുവാതിര നോറ്റു.
അതിന്റെ കൃത്യമായി.
മൂന്നും കൂട്ടി,പാതിരാപ്പൂ വെച്ചു , ഉറക്കൊഴിച്ചു,ചുവടു വെച്ചു, നിനക്കായി മാത്രം............
അടുത്ത തവണ ഉറങ്ങാതെ ഉമ്മറത്തെ തൂണിൽ ചാരി ഇരുന്ന് കണ്ടോളണം ന്റെ തിരുവാതിരക്കളി.
ഒപ്പമിരുന്ന് മൂന്നും കൂട്ടി ഏറെ നേരം സംസാരിക്കണം.
നിന്റെ നെഞ്ചിൽ ചാരിയിരിക്കുമ്പൊ നിന്റെ ഹൃദയത്തിനോടെനിക്ക് പറയണം ഇതിനുള്ളിലെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും എന്റെയീ കണ്ണുകളിലേക്ക് പകർത്തി പകരമവിടെ നിറയെ സന്തോഷം നിറയ്ക്കാൻ.
നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അമർത്തി ഉമ്മ വെക്കണം.
ഒരിക്കലും തീരാത്തൊരുമ്മ നിന്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് ഒളിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു നിന്നോട് പറയാതെ പറയണം 
മറ്റെന്തിനെക്കാളുമധികം  
മറ്റാരെക്കാളുമധികം 
നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന്!!!!!!!!!!!!!!!